Η ίδια σπηλιά, άλλο μείγμα: μοτίβα τομέων και δεύτερο soundtrack
Λατρεύω αυτό το παιχνίδι και το έχω πετάξει περισσότερο από οποιονδήποτε. Αυτό ακριβώς είναι το πρόβλημα: είχε αρχίσει να μοιάζει ίδιο κάθε φορά. Η έκδοση 19.0 φέρνει ποικιλία από τον τομέα 4, χωρίς ούτε έναν νέο κίνδυνο και χωρίς να κάνει την αρχή δυσκολότερη.
Πριν αλλάξω οτιδήποτε, έγραψα γιατί όλα έμοιαζαν ίδια, κατευθείαν από τον κώδικα. Κάθε πτήση ξεκινά με τα ίδια 28 δευτερόλεπτα, γιατί οι πρώτοι τομείς είναι το μάθημα. Μετά, κάθε τομέας ήταν η ίδια συνταγή: λίγο από όλα, λίγο πιο πυκνά κάθε φορά. Η μουσική ήταν ένα μόνο loop 27 δευτερολέπτων που έπαιζε δυόμισι φορές σε κάθε καλή πτήση. Και η σπηλιά της ημέρας είχε ήδη τέσσερις κρυφούς τύπους ημέρας που μετακινούσαν τις πυκνότητες, αλλά κανείς δεν μπορούσε να τους ξεχωρίσει.
Ένα μοτίβο ανά τομέα
Από τον τομέα 4 (252 πόντοι) κάθε τομέας τραβάει ένα μοτίβο: ένα άλλο μείγμα των κινδύνων που ήδη υπάρχουν. Ένα κρυστάλλινο δάσος είναι πυκνό από κρυστάλλους και ζευγάρια, με λιγότερες νάρκες και χωρίς κανόνια. Ένα ναρκοπέδιο είναι το αντίθετο. Μια φλέβα χρυσού αραιώνει τους κινδύνους και σκορπίζει νομίσματα. Μια θάλασσα βράχων φέρνει περισσότερα βραχονήσια, ένας διάδρομος κανονιών περισσότερα κανόνια, μια κατολίσθηση περισσότερους κρυστάλλους που πέφτουν, και ένα σκοτεινό τμήμα σβήνει τα φώτα παντού εκτός από γύρω από το σκάφος σου. Περίπου οι μισοί τομείς μένουν μεικτοί όπως πριν, ώστε ένα μοτίβο να έχει κάτι από το οποίο να ξεχωρίζει.
Η πινακίδα του τομέα το ονομάζει, για παράδειγμα ΤΟΜΕΑΣ 6 · ΝΑΡΚΟΠΕΔΙΟ. Η αρχική οθόνη δείχνει τον τύπο της ημέρας, και αυτός ο τύπος κάνει το δικό του μοτίβο να εμφανίζεται δύο φορές πιο συχνά.
Ακόμα μία σπηλιά για όλους. Το μοτίβο ενός τομέα υπολογίζεται από την ημερομηνία και τον αριθμό του τομέα, από τίποτε άλλο. Δεν τραβάει τυχαίους αριθμούς και δεν εξαρτάται από το μέγεθος της οθόνης, οπότε κάθε παίκτης στη Γη πετά την ίδια σειρά, και το τεστ της σπηλιάς χτίζει ακόμα ίδια σπηλιά σε έξι μεγέθη συσκευών (πώς λειτουργεί η σπηλιά της ημέρας).
Διαφορετικό, όχι δυσκολότερο
Πρώτα ήρθαν δύο κανόνες. Τίποτα κάτω από τους 233 πόντους δεν πρέπει να γίνει δυσκολότερο, γιατί εκεί τελειώνει σχεδόν κάθε πραγματική πτήση, και τώρα ένα τεστ ελέγχει ότι κάθε αριθμός κάτω από τον τομέα 4 έμεινε ίδιος. Και ένα μοτίβο αλλάζει το μείγμα, όχι την πίεση. Αυτός ο δεύτερος κανόνας έπρεπε να μετρηθεί. Ο ίδιος προσομοιωμένος πιλότος που χρησιμοποιώ για τη δικαιοσύνη ανάμεσα στις οθόνες πέταξε 40 ημέρες σπηλιών, 8 πτήσεις ανά επίπεδο, μία φορά με μοτίβα και μία χωρίς, τις ίδιες μέρες και με τους ίδιους σπόρους.
Η πρώτη έκδοση ήταν υπερβολικά καλή. Κάθε μοτίβο έκανε τον δικό του κίνδυνο πιο πυκνό και τους άλλους πολύ πιο αραιούς, και συνολικά οι δυνατές πτήσεις κρατούσαν περίπου 10% περισσότερο. Ανέβαζε επίσης την προσφορά νομισμάτων κατά 11%, λόγω μιας σύνδεσης που είχα ξεχάσει: λιγότεροι κρύσταλλοι αφήνουν να περάσουν περισσότερα υποψήφια νομίσματα, και αυτό θα έκανε το αστέρι φθηνότερο. Γι' αυτό τώρα ένα μοτίβο είναι κυρίως το κανονικό μείγμα με έναν κίνδυνο ανεβασμένο, και κάθε μοτίβο διορθώνει τα δικά του νομίσματα.
| Μέτρηση, με και χωρίς μοτίβα | Αποτέλεσμα |
|---|---|
| Δυνατοί πιλότοι: πόντοι | ×0.996 |
| Οι πιο δυνατοί πιλότοι: πόντοι | ×1.02 |
| Νομίσματα από τον τομέα 4 | +5%, σχεδόν όλα από τη φλέβα χρυσού |
| Το δυσκολότερο μοτίβο | κρυστάλλινο δάσος |
Ένα δεύτερο soundtrack, πάνω στον ρυθμό
Από τον τομέα 4 η μουσική αλλάζει σε ένα δεύτερο κομμάτι του ίδιου συνθέτη. Τα δύο κομμάτια έχουν διαφορετικό τέμπο, 140 και περίπου 87 χτύπους το λεπτό, οπότε δεν μπορούν ποτέ να παίξουν μαζί χωρίς να ακούγονται σαν λάθος. Η πρώτη μου μετάβαση τα επικάλυπτε για περίπου ένα δευτερόλεπτο και δεν άντεξε την πρώτη ακρόαση. Τώρα το κύριο κομμάτι περιμένει την αρχή της επόμενης φράσης του των δύο μέτρων, βυθίζεται σε ένα φίλτρο που κλείνει στο τελευταίο του μέτρο και σταματά ακριβώς στη γραμμή. Το νέο κομμάτι ξεκινά στον πρώτο του χτύπο, πνιχτό, και ανοίγει μέσα σε μισό μέτρο, σαν να ανεβαίνει από το σκοτάδι. Όταν μια πτήση τελειώνει στα βάθη, η μουσική καταρρέει και το δεύτερο κομμάτι παίζει το πραγματικό του τέλος, ξεκινώντας από τα τελευταία του χτυπήματα.
Και το πρώτο που βλέπεις
Η οθόνη εκκίνησης των εφαρμογών ήταν μαύρη. Τώρα λάμπει σε νυχτερινό βιολετί, το χρώμα του εικονιδίου, και σκουραίνει προς τις άκρες ώστε να περνά στη σκοτεινή αρχική οθόνη χωρίς λάμψη.
Αν συνήθως σταματάς γύρω στον τομέα 3, για σένα δεν άλλαξε τίποτα. Αν φτάνεις πιο μακριά, η σπηλιά δεν είναι πια ποτέ ίδια δύο φορές.