Κάθε πάτημα ένα άλμα: πώς διδάσκεις ένα παιχνίδι ενός κουμπιού
Το TUNL έχει έναν μόνο χειρισμό, και στις πρώτες δεκαοκτώ εκδόσεις οι περισσότεροι νέοι παίκτες δεν κατάλαβαν ποτέ πώς λειτουργεί. Έτσι άλλαξε ο χειρισμός, και έτσι ένας μικρός κύκλος έμαθε να δείχνει τον ρυθμό χωρίς να πιλοτάρει ποτέ το σκάφος.
Ο αρχικός κανόνας ήταν: κράτα πατημένο για να ανέβεις, άφησε για να πέσεις. Η ώθηση είναι μια επιτάχυνση που χτίζεται όσο κρατάς, η βαρύτητα αναλαμβάνει όταν αφήνεις, και η δεξιότητα βρίσκεται στον ρυθμό ανάμεσα στα δύο. Στους έμπειρους παίκτες άρεσε. Το πρόβλημα ήταν όλοι οι άλλοι.
Τι έλεγαν οι πρώτες πτήσεις
Μια μικρή σελίδα προορισμού καταγράφει πώς τελειώνει κάθε πρώτη πτήση. Από τους πρώτους 25 παίκτες που είδε, οι 22 πέθαναν ακριβώς εκεί όπου πεθαίνει μια πτήση χωρίς καμία εντολή: το σκάφος γλιστρά οριζόντια για λίγο, βουλιάζει και ακουμπά το έδαφος. Δεν έκαναν λάθη. Δεν έπαιζαν. Ένα μεταγενέστερο δείγμα 48 πρώτων πτήσεων ήταν ακόμη πιο ξεκάθαρο: περίπου το ένα τρίτο των παικτών δεν πάτησε ποτέ τίποτα.
Το «κράτα πατημένο» είναι παράξενη οδηγία για παιχνίδι κινητού. Τα περισσότερα παιχνίδια ενός κουμπιού είναι παιχνίδια αγγίγματος, και ο παίκτης που αγγίζει ένα παιχνίδι κρατήματος παίρνει ένα τίναγμα τόσο μικρό που μοιάζει σαν να μη συνέβη τίποτα. Έτσι σταματά, και η σπηλιά συνεχίζει να έρχεται.
Ένα πάτημα είναι ένα άλμα
Η λύση κρατά και τα δύο στυλ. Κάθε πάτημα ξεκινά τώρα μια σύντομη ριπή ώθησης (TAP_BURST_SEC, 0,15 δευτερόλεπτα), και το μακρύτερο κράτημα συνεχίζει να ωθεί ακριβώς όπως πριν. Ένα άγγιγμα είναι ένα άλμα. Το κράτημα εξακολουθεί να λειτουργεί, απλώς δεν χρειάζεται ποτέ. Δεν υπάρχει αλλαγή σε κάποια βαθμολογία ούτε λειτουργίες: κάθε πτήση, κάθε παίκτης, κάθε πλατφόρμα.
Πριν το κυκλοφορήσω, ξανάπαιξα τις σπηλιές της ημέρας με δύο bots. Το ένα παίζει με τον παλιό τρόπο, κρατώντας και αφήνοντας. Έπιασε την ίδια βαθμολογία με τη ριπή και χωρίς αυτήν, άρα κανείς που είχε μάθει το παιχνίδι δεν έχασε τίποτα. Το άλλο μόνο αγγίζει, και έφτασε τους 100 πόντους στο 90% των ημερών.
Η ριπή τελειώνει μέσα στο καρέ. Μια ριπή 0,15 δευτερολέπτων σχεδόν ποτέ δεν τελειώνει ακριβώς στο όριο ενός καρέ. Η στρογγυλοποίησή της στο πλησιέστερο καρέ μετατόπιζε την κορυφή ενός άλματος κατά περίπου 11 pixel στα 24 καρέ ανά δευτερόλεπτο, και κατά άλλη ποσότητα στα 60 ή στα 120. Γι' αυτό το καρέ χωρίζεται ακριβώς τη στιγμή που τελειώνει η ριπή και κάθε κομμάτι ολοκληρώνεται χωριστά. Ένα τεστ συγκρίνει την κορυφή του άλματος με την ακριβή λύση σε επτά ρυθμούς ανανέωσης, για τον ίδιο λόγο που η φυσική είναι εξαρχής ανεξάρτητη από τον ρυθμό καρέ.
Ένας κύκλος που δείχνει τον ρυθμό
Το άλμα ανακαλύπτεται πιο εύκολα από το κράτημα, αλλά δεν σου λέει πότε. Γι' αυτό, όσο η καλύτερη βαθμολογία σου είναι ακόμη κάτω από 233, ένας κύκλος κάθεται δίπλα στο σκάφος στην εναρκτήρια πτήση και δείχνει πότε να αγγίξεις. Μοιάζει με το αιωρούμενο κουμπί αφής του iPhone: μια λευκή κουκκίδα μέσα σε δύο απαλούς δακτυλίους. Φωτίζει όσο πλησιάζει ένα άγγιγμα και πατιέται προς τα μέσα όταν έρθει η ώρα. Ένα άγγιγμα στον ρυθμό ζωγραφίζει ένα μικρό σημάδι επιβεβαίωσης. Η πρώτη έκδοση χρησιμοποιούσε ένα δάχτυλο που έδειχνε, το οποίο σε εκείνο το μέγεθος έμοιαζε με λευκή ταφόπλακα.
Ο σημαντικός κανόνας είναι ότι μόνο το δικό σου άγγιγμα κινεί το σκάφος. Ο κύκλος είναι μετρονόμος, όχι αυτόματος πιλότος. Πίσω του υπάρχει ένας σχεδιαστής που τρέχει την πραγματική φυσική προς τα εμπρός από την τρέχουσα κατάσταση του σκάφους: ένα άγγιγμα οφείλεται όταν ένα άλμα που ξεκινά τώρα θα έφτανε στην κορυφή του πάνω στη διαδρομή και όχι πάνω από αυτήν. Επειδή ξαναϋπολογίζεται σε κάθε καρέ, ένα χαμένο ή ένα επιπλέον άγγιγμα δεν χρειάζεται καμία ειδική περίπτωση. Η ίδια η διαδρομή περνά από τη μέση του στομίου του τούνελ και μετά από τα πρώτα νομίσματα.
Ένα καθυστερημένο άγγιγμα επιβραδύνει τον χρόνο στο ένα τέταρτο μέχρι να πατήσεις, αλλά μόνο μετά το πρώτο σου άγγιγμα στην πτήση, ώστε ο κύκλος να μην παγώνει ποτέ το παιχνίδι πριν καν προσπαθήσεις. Η βαθμολογία είναι η απόσταση που πέταξες, όχι ο χρόνος, οπότε η αργή κίνηση δεν αλλάζει τίποτα στην κατάταξη.
Σκέφτηκα να καθοδηγώ τους παίκτες πιο μακριά, πέρα από το ασφαλές άνοιγμα, και αποφάσισα να μην το κάνω. Ο σχεδιαστής δεν ξέρει τίποτα για σταλακτίτες ή νάρκες, και η καθοδήγηση μαζί με την αργή κίνηση μετά από εκείνο το σημείο θα ήταν σχεδόν αυτόματος πιλότος σε μια κοινή ημερήσια κατάταξη.
Η πόλη περιμένει
Ο κύκλος βοήθησε όσους πατούσαν. Δεν έκανε τίποτα για το ένα τρίτο που δεν πατούσε ποτέ. Κάθε πτήση ξεκινά πάνω από μια πόλη στο σούρουπο πριν το σκάφος μπει στη σπηλιά, και αρχίζει με ένα σύντομο οριζόντιο γλίστρημα πριν ενεργοποιηθεί η βαρύτητα. Για εκείνους τους παίκτες το γλίστρημα απλώς τελείωνε πάνω από την πόλη, και βούλιαζαν στο στόμιο του τούνελ με βαθμολογία 5.
Γι' αυτό σε μια πτήση εκμάθησης η πόλη τώρα περιμένει. Μετά την απογείωση το σκάφος αιωρείται και η κάμερα σταματά μέχρι το πρώτο πάτημα, με τον κύκλο και τις λέξεις ΠΑΤΑ ΓΙΑ ΠΤΗΣΗ δίπλα. Τίποτα δεν αλλάζει στη σπηλιά, γιατί η πόλη βρίσκεται πριν από το πρώτο μέτρο της σπηλιάς και η βαθμολογία ξεκινά μόνο μέσα στο τούνελ.
Και η μουσική περιμένει. Όσο η πόλη είναι σταματημένη, το κομμάτι επαναλαμβάνει το δεύτερο μέτρο της εισαγωγής του, το σταθερό λίγο πριν μπει ο ρυθμός, και το πρώτο πάτημα επιστρέφει το κομμάτι στο ίδιο σημείο εκείνου του μέτρου. Η πρώτη μου προσπάθεια επαναλάμβανε και τα δύο μέτρα της εισαγωγής και έπεφτε περίπου 9 dB σε κάθε γύρισμα, σαν να σκόνταφτε η μουσική. Τώρα η επανάληψη είναι ένας σύντομος βρόχος του οποίου το τέλος ενώνεται με σταδιακή μίξη στον ήχο λίγο πριν από το μέτρο, έτσι κάθε γύρισμα ακούγεται σαν το ίδιο το πέρασμα του κομματιού από το πρώτο στο δεύτερο μέτρο.
Μια πτήση εξάσκησης, μία φορά
Το τελευταίο κομμάτι είναι μια σύντομη πτήση εξάσκησης πάνω από την πόλη. Μετά το πρώτο πάτημα, μια σειρά από φωτεινές χάντρες δείχνει μια γραμμή για να ακολουθήσεις: πρώτα επίπεδη, αυτός είναι ο ρυθμός της αιώρησης, μετά απαλά κύματα. Μια χάντρα που περνάς αρκετά κοντά ανάβει. Το τούνελ έρχεται μόλις ανάψουν έξι από τις τελευταίες οκτώ, ή μετά από ένα χρονικό όριο ούτως ή άλλως.
Στην πρώτη της έκδοση έτρεχε σε κάθε πτήση εκμάθησης, δηλαδή στην πράξη σε κάθε πτήση σχεδόν κάθε νέου παίκτη. Όταν την προσομοίωσα, μια νέα προσπάθεια έκανε πάνω από τον διπλάσιο χρόνο από πριν για να φτάσει στη σπηλιά, ακόμη και με τέλεια αγγίγματα, και ένας πιλότος που άγγιζε μόλις 0,15 δευτερόλεπτα εκτός κύκλου περίμενε ολόκληρο το όριο των 30 δευτερολέπτων πριν από κάθε προσπάθεια. Αυτό είναι μια εκμάθηση που γίνεται αίθουσα αναμονής. Τώρα μια πτήση εξάσκησης που πέρασες δεν εμφανίζεται ποτέ ξανά σε εκείνη τη συσκευή, και το όριο είναι 12 δευτερόλεπτα για όσους δεν την έχουν περάσει ακόμη.
Πώς ξέρω ότι λειτουργεί
Η σουίτα προσομοίωσης έχει έναν πιλότο που αγγίζει μόνο όταν του το λέει ο κύκλος. Πετά όλο το άνοιγμα μέχρι τη σπηλιά χωρίς να ακουμπήσει τοίχο, με 29 αγγίγματα, μένοντας κατά μέσο όρο περίπου 15 pixel από τη διαδρομή. Άλλοι έλεγχοι καλύπτουν το άλμα σε επτά ρυθμούς ανανέωσης, την αναμονή της πόλης, το ότι η πτήση εξάσκησης αποθηκεύεται μόνο μετά από επιτυχία και ποτέ μετά από λήξη χρόνου, και την εξαφάνιση του κύκλου όταν η καλύτερη βαθμολογία ενός παίκτη ξεπεράσει το 233.
Αυτό που καμία προσομοίωση δεν μπορεί να μου πει είναι πώς νιώθεται ο κύκλος κάτω από έναν πραγματικό αντίχειρα. Αυτό ακριβώς παρακολουθώ τώρα στα δεδομένα των πρώτων πτήσεων. Αν είσαι νέος στο παιχνίδι, ο κύκλος σε περιμένει στη σημερινή σπηλιά· ο οδηγός παιχνιδιού έχει τους υπόλοιπους κανόνες.